منتظره تو...

تو كه از تباره خاكي...

تو كه با نگات همه ديوونه ميشن...

من منتظرم ...

تو كه تك فرشته ي روي زميني...

من منتظرم...

تا كه يادم كني...

بيا و يادم كن...

نگاه کن که حتی ماه هم ازدیدن تو داره ...

به این پی می بره که کسی هست...

کسی هست...

که از اون هم زیباتر باشه...

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبارآلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

 مر گ من روزی فرار خواهد رسید :

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زامروزها ، دیروزها !

دیدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

                 من تهی خواهم شد از فریاد

بخاطره ...

دوستی

و محبتی که از کوچکی درون خودم داشتم.

                 فقط ۲ نفر که عاشق یکدیگر باشن...

که یه فرشته بودم...

ولی حالا که یه فرشته ام

پشیمونم...

چون فرشته ها مثله آدما نمی تونن عاشق بشن...

به نظاره قدم های تو می نشینم

که خیلی ساکت رفتی ...

 به روبه رو... خيلي آروم فقط لبخند مي زد از صداها به وجد مي اومد، صداي بازي بچه ها

   صداي بوق ماشينا ، صداي گژگژبرفا زير پاي مردمي كه توي كوچه راه مي رفتن و

صداي جيغ بچه ها كه به طرف هم برف پرت مي كردند . خيلي دوست داشت مي تونست بره

حياط و با اونا بازي كنه ولي اون خيلي وقت بود كه دوران كودكي اشو سپري كرده بود ولي

دلش هنوز دنبال همون بازيها بود همه ي اينارو مي شد از خنده هاي شيرينش فهميد وقتي

آدم به چشمهاي آبي تيله ايش نگاه مي كرد خروشيدن امواج دريارو توش ميديد! ولي چه

غضب آلود و خشمگين ، خشمگين بود چون توانايي ديدن هيچ چيز رو نداشت اون سالها

بود كه نابينا بود او نابينا بدنيا اومده بود و سالهل بود با صداها زندگي مي كرد با صدا ميديد

با صدا احساس مي كرد با اينكه سرما تموم بدنشو مي لرزوند دوست داشت توي بالكن باشه

شايد اون مي ديد يعني حس ميكرد...

من ندانم به نگاه تو چه رازيست نهان؟!

  كه من آن راز توان ديدن و گفتن نتوان!!

از ضمير من وتو بيزارم   ...............   كاشكي ما هميشه ما باشيم

مثل كشكول ساده درويش   ............. مملو از عشق واز صفاباشيم

اسمان هم دلش نمي گيرد   ..............    چون كبوتر اگر رها باشيم

 تا زدل غبار را شوييم   .....................  كاشكي مثل ابها باشيم

هيچ باراني  نمي بارد مگر اينكه صفا دهد .

هيچ گلي  جوانه نمي زند مگر اينكه هديه شود .

هيچ خاطره اي  زنده نمي ماند مگر اينكه شيرين باشد .

هيچ لبخندي  نيست مگر اينكه شادي بياورد .

پس بگذار باران شوق بر زندگيت ببارد تا روحت را صفا دهد ,

گلهاي عشق بر دلت جوانه زنند تا انها را به ديگران هديه كني ,

خاطراتت قشنگ باشد تا انها را همواره بياد بياوري ,

لبخند بر لبانت نقش بنددتا شادي را بيفشاني

اينجوري ارام بشي و يه ذره از غصه هات كم بشه.حالا من هم همين كار را مي كنم اما نوشتن هم

سخته .راستش مشكل اصلي اينه كه اينقدر دلم گرفته واحساس بدي دارم كه نمي دانم از كجا بايد

شروع كنم و چي بنويسم . حتي اين روزها ديگه با خدا هم نمي تونم مثل سابق درددل كنم.انگار براي

خدا هم مهم نيست وبه حرفام گوش نمي ده ولي قبلا كه با خدا درددل ميكردم خيلي اروم مي شدم و ا

حساس مي كردم كه خدا منو درك ميكنه و به حرفم گوش ميده .برا همين هميشه حس غرور ميكردم كه

خدا منو دوست داره و به حرفام گوش ميده اما نمي دونم براي چي خدا ديگه به حرفام گوش نمي ده و

ديگه به درد دلم گوش نمي ده . نمي دونم شايد هم باهام قهر كرده و شايد هم ....

چقدر خوب بود وقتي كه با خدا حرف مي زدم و اون به حرفام گوش ميداد حس ميكردم براش مهمم ...

حتي ان مواقع دلم مي خواست فرياد بزنم وبگم كه خدا چقدر من را دوست دارده و چقدر عاشق منه

همونطور كه من دوستش دارم . ولي الان احساس مي كنم كه ديگه خدا هم منو دوست نداره يعني

ديگه حوصله نداره كه به حرفام گوش بده. نمي دانم چرا؟ شايد اينكه غرق گناهم يا اينكه اونقدر شكايت ا

ين دنيا و مردمش را كردم كه ديگه اين حرفا براش عادي شده و ديگه دلش نمي خواد به حرفام گوش بده.
ا

خه مگه نميگن خدا از بنده هاش رو برنميگردونه پس چرا ديگه هواي منو نداره . چرا وقتي ازش كمك

ميخوام ديگه كمكم نمي كنه ؟ چرا منو تنها گذاشته ؟ و هزار چراي بي جواب ديگه...
هر

 روز پشت پنجره موقع غروب دلم بدجوري ميگيره..... از خودم ميپرسم چرا ديگه صدام رو نميشنوه ؟ چرا

ديگه باهام حرف نميزنه ؟ چرا با من اشتي نميكنه؟ چرا....

خدايا فقط يه فرصت ...فقط يه فرصته ديگه ازت ميخوام