نچيدم گل مردمي از كسي

بسا كس كه از پا در افتاده بود

سراسر توان را زكف داده بود

نه نيروش در تن، نه در مغز، راي

دو دستش گرفتم كه خيزد به پاي

چو كم كم به نيروي من پا گرفت

مرا در گذرگاه، تنها گرفت ـ

بحيلت گري خنجري از پشت زد

بخونم ز نامردي انگشت زد

شكستند پشتم نمكخوار گان

دو رويان بي شرم و پتيارگان

گره زد بكارم سر انگشتشان

تبسم به لب، تيغ در مشتشان

ندارم هراسي ز نيروي مشت

مرا ناجوانمردي خلق، كشت

محبت به نامرد، كردم بسي

محبت نشايد به هر ناكسي

*يك عمر داره نوشابه مي خوره هنوز نمي دونه سوسك چيه.

*ماهي را هر وقت از آب گرفتي مي ميره.

*نشونت مي دم كه يه من ماست چه قدر آب داره.

*اول ماشين بخر بعد به فكر بار بندش باش.

*گر صبر كني قيمت غوره هم به پاي حلوا مي رسه.

*خري كه از خري وا بمونه بايد داد دست رستوران دار بين راه.

*چرا عاقل كند كاري كه در پايش رود خاري

*با يه گل نميشه رفت خواستگاري

*موش به سوراخ نمي رفت چون پنير ديده بود

از بهار۶۶۶

اينگونه به خاك ره نيفكن ما را

ما در تو به چشم دوستي مي بينيم

اي دوست مبين به چشم دشمن ما را