از این می ترسم  که همه بیدار نشوند

دوستان خلقته ما چیزی نیست که می بینید

خلقته ما چیزیه که بهش می اندیشیم ...

به امیده روزی که همه بفهمن راز خلقت را ...

بخت بد بيگانه اي شد يار من

بي گنه زنجير بر پايم زدند

واي از اين زندان محنت بار من

واي از اين چشمي كه مي كاود نهان

روز و شب در چشم من راز مرا

گوش بر در مينهد تا بشنود

شايد آن گمگشته آواز مرا

اما من

دوستت دارم كه چون از ره در آيد مرگ

درشبي آرام چون شمعي شوم خاموش

ليك مرگ ديگري هم هست

دردناك اما شگرف و سركش و مغرور

مرگ مردان مرگ در ميدان

با تپيدن هاي طبل و شيون شيپور

با صفير تير و برق تشنه شمشير

غرقه در خون پيكري افتاده در زير سم اسبان

و چه شيرين است

رنج بردن

پافشردن

در ره يك ‌آرزو مردانه مردن

وندر اميد بزرگ خويش

با سرود زندگي بر لب

جان سپردن

آه اگر بايد

زندگاني را به خون خويش رنگ آرزو بخشيد

و به خون خويش نقش صورت دلخواه زد بر پرده اميد

من به جان و دل پذيرا ميشوم اين مرگ خونين را...

با خواندن يک جمله معروف از هم جدا مي شوند تا يکديگر رو امتحان کنند...

 و هر کدام در انتظار ديگري همديگر را نمي بينند.

 چون هر دو به صورت اتفاقي و به جمله معروف ويليام شکسپير بر مي خورند:

 « عشقت را رها کن، اگر خودش برگشت، مال تو است و اگر برنگشت از قبل هم مال تو نبوده »

با خبر شود، عاشق شد. سالياني‌ست كه ليلي عشق مي‌ورزد. ليلي بايد عاشق باشد زيرا خداوند

در او دميده است و هر كه خدا در او بدمد، عاشق مي‌شود. ليلي نام تمام دختران زمين است نام

ديگر انسان. خدا گفت: به دنيايتان مي‌آورم تا عاشق شويد. آزمونتان تنها همين است: عشق.

و هر كه عاشق‌تر آمد، نزديك‌تر است. پس، نزديك‌تر آييد. نزديك‌تر. عشق، كمند من است. كمندي

كه شما را پيش من مي‌آورد كمندم را بگيريد. و ليلي كمند خدا را گرفت. خدا گفت: عشق،

گفتگوست، گفتگو با من با من گفتگو كنيد. و ليلي تمام كلمه‌هايش را به خدا داد. ليلي هم‌صحبت

خدا شد. خدا گفت: عشق، همان نام من است كه مشتي خاكم را به نور بدل مي‌كند، و ليلي مشتي

نور شد در دستان خداوند. خدا به شيطان گفت: ليلي را سجده كن. شيطان غرور داشت، سجده

نكرد. گفت، من از آتشم و ليلي از گل است. خدا گفت: سجده كن، زيرا من چيزي مي‌خواهم، من

چيزي مي‌دانم كه تو نمي‌داني. شيطان سجده نكرد، سركشي كرده و رانده شد و كينه ليلي را به

دل گرفت. شيطان قسم خورد كه ليلي را بي‌آبرو كند و تا واپسين روز حيات، فرصت خواست.

خدا مهلتش داد، اما گفت: نمي‌تواني، هرگز نمي‌تواني ليلي دردانه من است. قلبش چراغ من است

و دستش در دست من. گمراهي‌اش را نمي‌تواني، حتي تا واپسين روز حيات.

شيطان مي‌داند ليلي همان است كه از فرشته‌ها بلاتر مي‌رود، پس مي‌كوشد بال ليلي را زخمي

كند عمري است كه شيطان گرداگر ليلي مي‌گردد، دست‌هايش پر از حقارت و وسوسه است او

بدنامي ليلي را مي‌خواهد بهانه بودنش تنها همين است مي‌خواهد قصه ليلي را به بي‌راهه كشد. نام

ليلي رنج شيطان است. شيطان از شيوع ليلي مي‌ترسد ليلي عشق است و شيطان از عشق واهمه دارد.

آفتابو

آسمانو

بد از او ديگر نمي خواهم

چلچراغه كهكشان را

من ديگر بي او نمي جويم

در چمن ها لاله ها را

ديده ام ديگر نمي جويد

چهره هاي آشنا را

بد از او هرگز نمي آيد

خنده بر روي لبانم

مي گريزم از بره يارا ن

تا مگر تنها بمانم

ديگر اي آسمان آبي

خسته ام زين جستجو ها

ياده من كن هركجا ديدي

آ

ن عروسه آرزوها را

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زير پوششي از گرد پنهان بود

ولي آخر كلاسيها ،

لواشك بين خود تقسيم مي كردند

و آن يكي در گوشه اي ديگر "جوانان" را ورق ميزد

براي اينكه بيخود  هاي و هوي ميكرد

و با آن شور بي پايان تساويهاي جبري را نشان مي داد

با خطي خوانا بر روي تخته اي كه از ظلمتي تاريك

غمگين بود

تساوي را چنين نوشت :

 يك اگر با يك برابر بود

از ميا جمع شاگردان يكي برخاست.

هميشه يك نفر بايد برخيزد...

به آرامي سخن سر داد :

تساوي اشتباهي فاحش و محض است...

نگاه بچه ها ناگه به يك سو خيره گشت و

معلم مات بر جا ماند

و او پرسيد : اگر يك فرد انسان، واحد يك بود

آيا باز يك برابر يك بود

سكوت مدهوشي بود و سوالي سخت...

معلم خشمگين فرياد زد اري برابر بود

و او با پوزخندي گفت :

اگر يك فرد انسان، واحد يك بود

آنكه زور و زر داشت بالا بود

آنكه قلبي پاك و دستي فاقد زر داشت پائين بود

اگر يك فرد انسان، واحد يك بود

آنكه صورت نقره گون، چون قرص ماه ميداشت بالا بود

و اون سيه چرده كه ميناليد پائين بود.

اگر يك فرد انسان، واحد يك بود

اين تساوي زيرو رو ميشد

حال مي پرسم يك اگر با يك برابر بود

نا و مال مفتخوران از كجا آماده مي گرديد؟

يا چه كس ديوار چين را بنا مي كرد ؟

يك اگر با يك برابر بود

پس كه پشتش زير بار فقر خم ميشد ؟

يا كه زير ضربت شلاق له مي گشت ؟

يك اگر با يك برابر بود

پس چه كس آزادگان را در قفس مي كرد ؟

پس چه كس عاشقان را ديوانه مي كرد ؟

پس چه كس خدا را در زمين بيگانه مي كرد ؟

پس چه كس من را با زندگي ...

...

معلم ناله آسا گفت:

بچه ها در دفتر هاي خود بنويسيد كه :

يك برابر يك نيست ...

تو شيريني، كه شور هستي از توست

شراب جام خورشيدي،كه جان را

نشاط از تو،غم از تو،مستي از توست

به آساني مرا از من ربودي

درون كوره غم آزمودي

دلت آخر به سرگردانيم سوخت

نگاهم را به زيبايي گشودي

بسي گفتند :دل از عشق برگير!

كه:كه نيرنگ است و افسون است و جادوست

ولي ما دل به او بستيم و ديديم

كه اين زهر است،اما...نوشداروست

چه غم دارم كه اين زهر تب آلود

تنم را در جدايي مي گذارد

از آن شادم كه در هنگامه درد

غمي شيرين دلم را مي نوازد

اگر مرگم به نامردي بگيرد

مرا مهر تو در دل جاودانيست

وگر عمرم به ناكامي سر آيد

تو را دارم كه مرگه زندگانيست

به همه ي دوستانه عزيزم

اگه لطف كنين و به بلاگ فرهنگ و ادب سر بزنين و پستش در رابطه

با حضرت فاطمه رو بخونين و حستون رو نسبت به نوشته اش بگيد ممنون ميشم.

واقعا يكي از نوشته هاي عالي از طرفه يه دختر بود.

واسه بهترين ها

دوستان ثبته نام اینترنتی از فردا شروع میشه

دوستان کنکوری برای گرفتن دفتر چه راهنما باید به سایت زیر مراجعه کنن

سنجش

فقط عجله کنید

راستی برای من هم دعا کنید...

خانه ي دلم را در ويراني لرزه ي حضورت تنها رها كردي!

... و تو بازهم بي خبر از حضور چشمان من،

چون عابري از كوچه ي زندگيم گذشتي و مرا در بن بست پريشاني و پرسش تنها گذاشتي!

... واين تنها و تنها پيشكش تو بود به قلب پر تپش و بي تاب من!

دانستم كه بار ديگر شروعي در زندگيم طلوع خواهد كرد ... حضور تو همواره برايم پيام آور طراوت و سر زندگي بوده، اما اينبار كه ديگر آتش نشاني به فرياد حريق جانم نمي رسد،

حضور تو مرا حساس تر و هراسان تر از هميشه كرده است!

... اينبار ديگر آتش عشق تو شعله نمي كشد،

اين جرقه ي حضور توست كه شمعي در زير خانه ي دل من برفروخته و آرام آرام اين كاشانه را گرم و گرمتر مي كند ...

... و من در هراسم از روزي كه اين شعله،

آتشي بيفروزد و بار ديگر جان نيمه ي مرا بكام خود فرو برد!

و ماه ها بود كه بغض من ديگر نام تو را برزبان نمي آورد!

نه!

آن را در گلخانه ي زيباترين هاي جانم بايگاني كردم ...

... به اين اميد كه تو تنها عطري باشي در هواي خاطرم ...

خود نجابت...

بار ديگر كاشته ام را نقش بر آب كردي!